In Palma op Mallorca staat een multifunctioneel gebouw van negen verdiepingen gepland op de Plaza de España voor de wijk Pere Garau. Dit project roept echter kritische vragen op: wie draagt de exploitatiekosten en wie gaat de ruimtes daadwerkelijk gebruiken?
Het gebouw moet onderdak bieden aan een bibliotheek, een kinderdagverblijf, een gezondheidscentrum en meer, en zal verrijzen op het voormalige Metropolitan-terrein.
Het idee is veelbelovend, maar er ontbreken antwoorden op dringende vragen. Precies op de plek waar de oude bioscoop Metropolitan lange tijd leeg stond, plant Palma nu een gebouw van negen verdiepingen met houten en betonnen elementen, lichte atria en begroeide terrassen. Het stadsbestuur wil op ongeveer 7.000 vierkante meter ruimte creëren voor politie, gezondheidscentrum, bibliotheek, kinderdagverblijf, seniorenontmoetingsplaats en burgerdienst.
Tot nu toe heeft de stad 3,6 miljoen euro uitgegeven voor de aankoop van het terrein en de oude bioscoop, en is er nog eens 14,3 miljoen euro uitgetrokken voor de bouwwerkzaamheden. De start van de bouw staat gepland voor volgend jaar en de bouwduur zal naar verwachting ongeveer 18 maanden bedragen.
De architecten Joan Fortuny en Martí Sans zetten in op flexibele bovenverdiepingen die zich moeten aanpassen aan “toekomstige behoeften”. De burgemeester ziet het project als een belangrijke investering in de wijk, die ten goede moet komen aan Pere Garau, een wijk met ongeveer 30.000 inwoners.
Maar is zo’n gebouw voldoende om de tekortkomingen van een dichtbevolkte wijk te verhelpen? Deze vraag moeten politiek en bestuur beantwoorden.
Op papier lijkt het gebouw op een Zwitsers zakmes: veel erin, weinig erbuiten. Enerzijds is het begrijpelijk dat gebundelde voorzieningen kosten kunnen besparen en afstanden kunnen verkorten. Anderzijds blijven er open vragen: wie financiert in de toekomst het personeel, de exploitatie en het onderhoud?
Een bouwproject brengt eenmalige kosten met zich mee, maar de lopende uitgaven voor artsen, bibliotheekpersoneel, opvoeders, beveiliging en schoonmaak zijn terugkerend. Waar komen deze middelen vandaan als de gemeentelijke begrotingen al onder druk staan? Een ander risico zijn de beloofde „flexibele verdiepingen”, die duur zijn om aan te passen en duidelijke gebruiksregels vereisen. Anders zouden vrije ruimtes leeg kunnen blijven staan of verhuurd kunnen worden aan externe dienstverleners die niet het algemeen belang dienen. En de ondergrondse parkeergarage mag dan op korte termijn de parkeerproblemen verlichten, maar bevordert op lange termijn het autogebruik in de wijk, wat in strijd is met verkeers- en klimaatdoelstellingen.
Bron: Persbureaus
